Wilfried van Sark (1958) studeerde experimentele natuurkunde aan de Rijksuniversiteit Utrecht en heeft zijn afstudeerwerk aan I-V-metingen aan zonnecellen bij AMOLF verricht (1985). Hij promoveerde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen in 1989 op III-V-zonnecellen gemaakt met metaalorganische chemische dampepitaxie. Daarna werkte hij 7 jaar als postdoc aan de Universiteit Utrecht, waar hij amorf silicium zonnecelonderzoek deed met plasmadepositie. Na een periode als universitair docent aan de Radboud Universiteit Nijmegen, was hij van 1999-2002 verbonden aan de Universiteit Utrecht waar hij spectroscopie van nanokristallen heeft onderzocht. Vanaf 2002 was hij universitair docent in de groep Natuurwetenschap en Samenleving aan de Universiteit Utrecht en hield hij zich bezig met performance van zonne-energiesystemen, economische en milieu-analyses, maar ook met de luminescente zonneconcentrator. Sinds 2012 is de groep actief als onderdeel van het Copernicus Instituut voor Duurzame Ontwikkeling in de Faculteit Geowetenschappen, waar hij inmiddels als hoogleraar integratie van fotovoltaïsche zonne-energie onderzoek en onderwijs uitvoert.
